ตัวเลขและปริมาณ — ดูด้านล่าง

เครื่องหมายวรรคตอน

อะพอสทรอฟี ( ’ )
บอกความเป็นเจ้าของ ตัวอย่าง: horse’s tail (หางม้า) All the horses’ saddles (อานม้าของม้าทุกตัว)
หมายเหตุ: ภาษาอังกฤษ “o’clock” (… นาฬิกา) ในพีเพิลลีสคือ “oclock” รูปแสดงความเป็นเจ้าของของ “it” คือ it's ตัวอย่าง: The dog wag۔d it's tail. (สุนัขกระดิกหางของมัน)
สำหรับรูปย่อ (รูปที่เชื่อมกัน) พีเพิลลีสไม่ใช้อะพอสทรอฟี แต่ใช้จุดกลาง ตัวอย่าง: it·iz

ดอกจัน ( * )
ดอกจันท้ายคำบอกให้ผู้อ่านดูหมายเหตุที่ท้ายหน้า
ดอกจันหนึ่งตัวกลางบรรทัดว่างระหว่างย่อหน้า บอกการเปลี่ยนหัวข้อ
ดอกจันสองตัวเคียงกันตรงกลางท้ายย่อหน้า บอกการแบ่งตอนใหญ่
ดอกจันสามตัวตรงกลางอาจบอกการจบบทความหรือเรื่องราว หรือการแบ่งตอนที่ใหญ่กว่านั้น

วงเล็บเหลี่ยม ( [ ] )
วงเล็บเหลี่ยมคือข้อความที่แทรกเข้าไปในประโยค มักใช้เพื่อเพิ่มคำอธิบายในคำพูดที่ยกมาจากผู้อื่น
ตัวอย่าง: The witness say۔d, "I dint see he [the suspect] do anything wrong." (พยานกล่าวว่า “ผมไม่เห็นเขา [ผู้ต้องสงสัย] ทำอะไรผิด”)
(พยานไม่ได้พูดว่า “ผู้ต้องสงสัย” ผู้เขียนที่ยกคำพูดของพยานมาเป็นผู้เติมคำเหล่านี้)
ตัวอย่าง: In her testimony she write۔d, "I never say۔d nothing [sic] about that." (ในคำให้การ เธอเขียนว่า “ฉันไม่เคยพูดอะไรไม่ [sic ต้นฉบับเป็นเช่นนี้] เกี่ยวกับเรื่องนั้น”)
“sic” (ต้นฉบับเป็นเช่นนี้) ในวงเล็บเหลี่ยมบอกว่าความผิดพลาดทางไวยากรณ์เป็นของผู้เขียนต้นฉบับ ไม่ใช่ของผู้ยกคำพูดมา
นอกประโยค วงเล็บเหลี่ยมยังมีประโยชน์อื่นอีกหลายอย่าง
โดยทั่วไป วงเล็บเหลี่ยมแสดงข้อความที่แยกจากเนื้อหาหลัก

ทวิภาค ( : )
แยกส่วนของประโยคที่แยกกันแต่เกี่ยวข้องกัน เช่น เมื่ออนุประโยคที่สองขยายความอนุประโยคแรก
บอกว่าหลังทวิภาคเป็นรายการ ตัวอย่าง: The flag have three colors: red, green, and black. (ธงนี้มีสามสี: แดง เขียว และดำ)
เพื่อเน้น ตัวอย่าง: My teachor tell۔d me my test score: an A. (ครูบอกคะแนนสอบของฉัน: ได้ A)
เมื่อเขียนเวลา ทวิภาคแยกชั่วโมง (สองหลัก) กับนาที (สองหลัก)
ตัวอย่าง: 08:30 = แปดโมงครึ่ง
ตัวอย่าง: 17:00 = ห้าโมงเย็น 00:00:01 = หนึ่งวินาทีหลังเที่ยงคืน
คำหลังทวิภาคโดยทั่วไปไม่ขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ เว้นแต่เป็นคำนามเฉพาะ หลังทวิภาคเว้นวรรคสองช่อง

จุลภาค ( , )
การใช้:
สำหรับการหยุดตามธรรมชาติ ตัวอย่าง: ก่อนและหลังวลีแทรก ฯลฯ
เพื่อความชัดเจน
หลังแต่ละรายการในรายการ
ใช้ “and” ก่อนรายการสุดท้ายเฉพาะเมื่อไม่มีรายการอื่นอีก คือรายการครบแล้ว ตัวอย่าง: A, B, and C are the first three letters of the Roman alphabet. (A, B และ C เป็นสามตัวอักษรแรกของอักษรโรมัน)
ถ้ารายการไม่ครบ ก็ละ “and”
ตัวอย่าง: A, B, C are letters of the Roman alphabet. (A, B, C เป็นตัวอักษรโรมัน) ละ “and” ไว้ จึงหมายความว่ายังมีตัวอักษรอื่นอีก
(ภาษาอังกฤษ: A, B, C, etc., are letters of the Roman alphabet.)
ตัวอย่าง: He’s tired, hungry, thirsty. (เขาเหนื่อย หิว กระหายน้ำ) นัยคือ: ยังไม่หมดแค่นี้ (เขาอาจหงุดหงิดด้วย)
เพื่อเริ่มคำพูดที่ยกมา ตัวอย่าง: He asked, “Which way?” (เขาถามว่า “ทางไหน?”)
ระหว่างอนุประโยคอิสระสองอนุประโยค จุลภาคอยู่หน้าคำสันธาน
ตัวอย่าง: The train wuz crowd۔d, and we had no place to put our luggage. (รถไฟแน่นมาก และเราไม่มีที่วางกระเป๋า)
หลังคำกริยาวิเศษณ์ที่ขึ้นต้นประโยค ตัวอย่าง: Financial۔ly, they iz okay. (ในด้านการเงิน พวกเขาไม่มีปัญหา)
แยกคำขยายนาม (adnoun) เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด
โดยทั่วไป ไม่ต้องใช้จุลภาคระหว่างคำขยายนาม
ตัวอย่าง: the busy noisy street (ถนนที่พลุกพล่านและเสียงดัง) ตัวอย่าง: the cute blond baby (ทารกผมบลอนด์น่ารัก)
อย่างไรก็ตาม บางครั้งจุลภาคหนึ่งตัวระหว่างคำขยายนามช่วยหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดได้
ตัวอย่าง: Dur World War Two, pogroms wuz common. (ในสงครามโลกครั้งที่สอง การสังหารหมู่เป็นเรื่องปกติ)
(ถ้าไม่มีจุลภาคหลัง “Two” ความประทับใจแรกของผู้อ่านหรือการอ่านอย่างไม่ตั้งใจอาจได้ความว่า: ในสงครามโลกครั้งหนึ่งมีการสังหารหมู่สองครั้ง)
ในตัวเลข: จุลภาคทุกสามหลัก
ตัวอย่าง: 2,026 apples (แอปเปิล 2,026 ผล), 1,400,000,000 population (ประชากร 1,400 ล้านคน)
ในปีไม่ใส่จุลภาค เพื่อให้แยกจากตัวเลขอื่นได้ เช่น year 2046 (ปี 2046)
เมื่อเขียนวันที่ไม่ใส่จุลภาค
ตัวอย่าง: Iz 17 February 2029 a Friday? (วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2029 เป็นวันศุกร์หรือเปล่า?)
โดยทั่วไป ใส่จุลภาคที่ใดก็ได้เพื่อรักษาความลื่นไหลในการอ่าน
ถ้าผู้อ่านต้องหยุดคิด ประโยคนั้นต้องปรับปรุง

ขีดยาว ( – ) ขีดยาวดูเหมือนยัติภังค์ที่ยาวขึ้น
ขีดยาวแยกอนุประโยคหนึ่งในประโยค อย่างกะทันหันกว่าจุลภาค
ตัวอย่าง: Bob is at the door – not again! (บ็อบมาที่ประตู — อีกแล้ว!)

อัศเจรีย์ ( ! )
อัศเจรีย์ท้ายคำ วลี หรือประโยค แสดงความประหลาดใจหรืออารมณ์รุนแรง
ตัวอย่าง: Wow! Peoplese is really quick and easy to learn! (ว้าว! พีเพิลลีสเรียนได้เร็วและง่ายจริง ๆ!)
อัศเจรีย์กับปรัศนีใช้ร่วมกันได้
ตัวอย่าง: You quit your job?! (คุณลาออกจากงานแล้วเหรอ?!) หรือ: You quit your job!?
เครื่องหมายที่สำคัญกว่าอยู่ก่อน

ยัติภังค์ ( - )
ยัติภังค์ใช้ในชื่อเฉพาะที่ทั้งสองคำขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ ตัวอย่าง: Chukchi-Alaska Oceansea (ทะเลมหาสมุทรชุคชี-อะแลสกา)
เมื่อตัดคำท้ายบรรทัด ใส่ยัติภังค์หลังพยางค์
ยัติภังค์ใช้เป็นเครื่องหมายลบหน้าตัวเลข ตัวอย่าง: -12 (ลบสิบสอง)
ตัวเลขยาว (เช่น หมายเลขโทรศัพท์และเลขบัญชี) แบ่งด้วยยัติภังค์เพื่อให้จำง่าย
ตัวเลขสองหลักที่เขียนเป็นสองคำ มียัติภังค์คั่นกลาง ตัวอย่าง: sixty-four (หกสิบสี่)
บางครั้งใช้ยัติภังค์เมื่อถอดอักษรคำจากภาษาอื่น
ยัติภังค์ใช้แยกสองคำที่เกี่ยวข้องกันได้ ตัวอย่าง: verb-object (กริยา-กรรม), blue-green (น้ำเงิน-เขียว)
ยัติภังค์ใช้ในคำขยายนามประสม (คำขยายนามที่ขยายคำขยายนามอีกที) ตัวอย่าง: cost-effective solution (ทางออกที่คุ้มค่า)
(โปรดสังเกตความแตกต่างระหว่างยัติภังค์ ไฮฟ์เน็ต และขีดยาว)

ไฮฟ์เน็ต ( ۔ ) ไฮฟ์เน็ต (hyphen-ette) คือขีดสั้นครึ่งความยาวที่อยู่ภายในคำ
พีเพิลลีสมีพื้นฐานจากคำรากที่การสะกดไม่เคยเปลี่ยน คำเติมหน้าและคำเติมท้ายเติมเข้ากับคำราก และทั้งสองแยกจากคำรากด้วยไฮฟ์เน็ต
ตัวอย่าง: re۔do, un۔lawful, pleasure۔able, happy۔ness, truck۔ful, anger۔ly, explain۔d, tell۔ing, sell۔d,
kilo۔meter, harm۔less, giant۔size, Mars۔ward, health۔y, fool۔proof, farm۔or, pre۔pay
คำเติมหน้าและคำเติมท้ายแต่ละคำมีความหมายเดียว คำเติมหน้าหรือคำเติมท้ายใดก็เติมกับคำรากใดก็ได้
ลิงก์ในหน้า “ไวยากรณ์” ให้รายการคำเติมหน้า และ คำเติมท้าย ทั้งหมดพร้อมคำอธิบาย

ตัวเอน (อิตาลิก)
ตัวเอนใช้กับคำที่ไม่ใช่คำพีเพิลลีส
ตัวอย่าง: Peoplese "dejavu" is adopt۔d from France۔ese déjà vu. (พีเพิลลีส “dejavu” รับมาจากภาษาฝรั่งเศส déjà vu)
ตัวอย่าง: Arf! Arf! bark۔d the dog. (“โฮ่ง! โฮ่ง!” สุนัขเห่า) The sack fall۔d with a loud thump. (กระสอบหล่นลงมาดัง “ตุ้บ”)
แต่คำต่างประเทศที่เป็นคำนามเฉพาะ (จึงขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่) ไม่เขียนเป็นตัวเอน
ตัวอย่าง: Dao religion (ลัทธิเต๋า) Shanghai (เซี่ยงไฮ้)

จุดกลาง ( · ) จุดกลางคือจุดที่อยู่ระดับครึ่งความสูงของตัวอักษร อยู่ตรงกลางคำเข้าใจเองของพีเพิลลีส
คำเข้าใจเองคือคำที่ประกอบด้วยสอง (บางครั้งสาม) คำ โดยมีจุดกลางคั่น
ถ้าคุณรู้จักคำทั้งสองในคำเข้าใจเอง คุณก็รู้ความหมายของคำเข้าใจเองนั้นเองโดยอัตโนมัติ
ตัวอย่าง: wrist·clock, swim·pool, then·there, spider·web, spigot·water, rear·yard, pig·farm, motion·photo,
ice·rain, sun·light, salt·water, school·yard, price·list, rain·cloud, north·west, lava·rock, ice·cube
ดังนั้นคำที่มีจุดกลางจึงไม่ต้องอธิบาย และแทบไม่ต้องท่องจำ
เช่น ไม่ต้องท่องจำ watch (นาฬิกาข้อมือ), cobweb (หยากไย่), tap water (น้ำประปา) และไม่ต้องจำว่าเขียน saltwater, salt-water หรือ salt water (น้ำเค็ม)
สำหรับแนวคิดใหม่ คำเข้าใจเองเป็นทางเลือกแรกอย่างชัดเจน
พีเพิลลีสมีคำที่มีจุดกลางกว่า 1,500 คำ ซึ่งลดภาระการท่องจำและประหยัดเวลาของนักเรียนได้มาก
รายการคำที่มีจุดกลางดูได้จากลิงก์ที่ด้านบนของหน้า “ไวยากรณ์” (ปุ่มสีเขียวด้านล่าง)
บนแป้นพิมพ์ พิมพ์จุดกลางได้โดยกด Alt-m
ดูคำแนะนำใน “คำถามที่พบบ่อย” (ลิงก์บนหน้าแรก)
เราสนับสนุนให้ผู้พูดพีเพิลลีสช่วยกันพัฒนาภาษานี้ด้วยการสร้างและใช้คำเข้าใจเอง

วงเล็บ ( ( ) )
วงเล็บขัดจังหวะประโยคเพื่อให้คำอธิบายเพิ่มเติม
ตัวอย่าง: Jose Sanchez and Maria (his new wife) will be our new neighbors. (โฮเซ ซานเชซ และมาเรีย (ภรรยาใหม่ของเขา) จะเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของเรา)

มหัพภาค ( . )
ต้องใส่มหัพภาคหลังประโยคเพื่อแสดงการหยุดสมบูรณ์
หลังแต่ละประโยค โดยทั่วไปเราเว้นวรรคสองช่อง
หลังคำย่อก็ต้องใส่มหัพภาค ตามด้วยการเว้นวรรคหนึ่งช่อง

ปรัศนี ( ? )
ปรัศนีท้ายประโยคแสดงคำถาม

อัญประกาศ ( " )
อัญประกาศคู่ ( “...” )
เพื่อแสดงบทสนทนา
สำหรับชื่อบทความ เรื่องสั้น เพลง บทกวี — ซึ่งคำหลักขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่
เพื่อแยกบางคำในประโยคให้เด่นออกมา ตัวอย่าง: She pronounced the word “cake” correctly. (เธอออกเสียงคำว่า “cake” ถูกต้อง)
อัญประกาศเดี่ยว ( ‘...’ )
สำหรับคำพูดที่ยกมาซ้อนอยู่ในคำพูดที่ยกมา ตัวอย่าง: “I asked him, ‘How much?’” (“ฉันถามเขาว่า ‘เท่าไร?’”)
เพื่อแสดงความคิด ตัวอย่าง: ‘I’ll never go,’ she decided. (‘ฉันจะไม่ไปเด็ดขาด’ เธอตัดสินใจ)
หมายเหตุ: ตำแหน่งของอัญประกาศต้องสมเหตุสมผล ตัวอย่าง: It’s hard to pronounce ‘rhythm’. (‘rhythm’ ออกเสียงยาก)

อัฒภาค ( ; )
สองประโยคที่เกี่ยวข้องกันรวมเป็นประโยคเดียวได้โดยคั่นด้วยอัฒภาค
ตัวอย่าง: Actual۔ly, we have four dogs; the one you see۔d yesterday iz the small۔est. (ที่จริงเรามีสุนัขสี่ตัว ตัวที่คุณเห็นเมื่อวานตัวเล็กที่สุด)
ประโยคข้างต้นแบ่งเป็นสองประโยคได้ แต่จะไม่ลื่นไหลเท่า
เมื่อรายการยาว ๆ ในรายการมีจุลภาคอยู่ในตัว ก็แยกด้วยอัฒภาคเช่นกัน
(การแยกรายการที่มีจุลภาคด้วยจุลภาคจะสับสนมาก)
ตัวอย่าง: Awards wuz give۔t to Maria, in the photo wear۔ing a red dress; Lucia, wear۔ing blue; and Rosa, wear۔ing a white gown. (รางวัลมอบให้แก่มาเรีย ที่สวมชุดสีแดงในภาพ ลูเซีย ที่สวมชุดสีน้ำเงิน และโรซา ที่สวมชุดราตรีสีขาว)
เพื่อเชื่อมคำพูดที่ยกมาสองส่วนที่เกี่ยวข้องกัน
ตัวอย่าง: “I dont like chocolate,” she say۔d, push۔ing the box away; “too sweet.” (“ฉันไม่ชอบช็อกโกแลต” เธอพูดพลางผลักกล่องออกไป “หวานเกินไป”)

ขีดเส้นใต้ ( __ )
ขีดเส้นใต้ใช้เน้นคำหนึ่งคำหรือมากกว่า ตัวอย่าง: Please stop? Do you really want to go now? (หยุดก่อนได้ไหม? คุณอยากไปตอนนี้จริง ๆ เหรอ?)
(ต่างจากตัวเอน ขีดเส้นใต้สะดวกสำหรับบันทึกที่เขียนด้วยมือ จดหมาย ฯลฯ)
ชื่อหนังสือก็ขีดเส้นใต้เช่นกัน

ตัวเลขและปริมาณ

เวลา
พีเพิลลีสใช้ระบบเวลา 24 ชั่วโมง ชั่วโมง นาที และวินาทีคั่นด้วยทวิภาค
หนึ่งวัน = 24 ชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง = 60 นาที หนึ่งนาที = 60 วินาที
ตัวอย่าง: เที่ยงคืน = 0:00 เที่ยงวัน: 12:00 หกชั่วโมงครึ่งหลังเที่ยงวัน: 18:30 หรือ: 18:30 oclock
สามวินาทีก่อนเที่ยงคืน: 23:59:57
“oclock” เป็นคำเดียว ไม่มีอะพอสทรอฟี

ความยาว ระยะทาง: ระบบเมตริก

อุณหภูมิ: เซลเซียส จุดเยือกแข็งและจุดเดือดต่างกัน 100 องศา

วันที่:
รูปแบบวันที่: วัน + เดือน + ปี ตัวอย่าง: 1-02-2025, 1/2/25, 1 Feb 2025, 30 March 2017
BCE (ก่อนคริสต์ศักราช) และ CE (คริสต์ศักราช) [ภาษาอังกฤษ: BC และ AD]

รูปแบบตัวเลข:
ปี 1205 (ในปีไม่ใส่จุลภาค)
1,205 ชิ้น (จุลภาคทุกสามหลัก) ตัวอย่าง: 1,200,000,000 (1,200 ล้าน)

การเขียนตัวเลขเป็นคำ:
โดยทั่วไป ศูนย์และหนึ่งถึงสิบเขียนเป็นคำ ตัวเลขที่ใหญ่กว่าเขียนเป็นตัวเลข
ตัวอย่าง: All three friends were 24 years old. (เพื่อนทั้งสามคนอายุ 24 ปี)
ข้อยกเว้น:
ข้อความด้านคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
ตัวเลขที่ขึ้นต้นประโยคเขียนเป็นคำ ตัวอย่าง: Sixteen years ago… (สิบหกปีก่อน…)

การใช้ตัวเลข:
คำนามที่ตามหลังตัวเลข + ยัติภังค์ ไม่เติม “s”
ตัวอย่าง: three-meter tall tree (ต้นไม้สูงสามเมตร) A five-year-old child (เด็กอายุห้าขวบ) Forty-million antbugs (มดสี่สิบล้านตัว)
โดยทั่วไปใช้ “tens” (หลายสิบ) แทน “dozens” (หลายโหล) ตัวอย่าง: Tens of students signature۔d the petition. (นักเรียนหลายสิบคนลงชื่อในคำร้อง)

สกุลเงิน
ชื่อสกุลเงิน — dollars (ดอลลาร์), euros (ยูโร), kyats (จั๊ต), bahts (บาท), yuans (หยวน) ฯลฯ — ไม่ขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่
สัญลักษณ์สกุลเงินอยู่หน้าจำนวนเงิน
ตัวอย่าง: $10.25, 元100, £1,000, ¥50,000,000, €10
หน้าส่วนทศนิยมใส่มหัพภาค (จุด)
ตัวอย่าง: $10.25 (สิบดอลลาร์ยี่สิบห้าเซนต์)
ถ้าจำนวนมากกว่าหนึ่ง เติม “s” แสดงพหูพจน์ท้ายชื่อสกุลเงิน
ตัวอย่าง: two bahts (สองบาท), three yuans (สามหยวน), four euros (สี่ยูโร)
แต่ดังที่กล่าวข้างต้น ถ้าชื่อสกุลเงินตามหลังยัติภังค์ ก็ละ “s” ท้ายคำ
ตัวอย่าง: three-dollar fee (ค่าธรรมเนียมสามดอลลาร์)